Ara estic....

27.5.11

Macao-Beijing: El viatge interminable (I)/ Macao-Beijing: El viaje interminable (I)

Ara si que us explicaré una bona història. Comencem. No us penseu que vam tenir problemes creuant la frontera de Macao a Xina sinó que tot va anar perfectament. Ja estem a Xina, al poble fronterer de Zhuhai. Des d'aquí és difícil agafar un tren o un bus de llarg recorregut cap a Beijing així que agafem un bus cap a Guangzhou, més coneguda per nosaltres com a Canton i uns dels motors econòmics de la Xina. De fet, moltes de les fàbriques xineses es troben per aquesta àrea. Des d'aquí es pot anar a tot arreu.
Un cop a Guangzhou i després d'unes 2 hores ens dirigim directament a l'estació de tren per comprar el bitllet. Sempre a última hora, eh!! I clar, algun dia tenia que passar. Ens diuen que per avui no hi ha cap bitllet cap a Beijing. Ni assegut ni lliteres. Per demà si que hi ha alguna cosa, queden bitllets de seient. Vaja, quina pena, no ens volen quedar ni una nit aquí ja que no hi gaire a fer i també volia arribar a l'endemà a Beijing per veure la final de la “Champions” amb els meus amics.
Preguntem una altra vegada per arribar a Beijing per diferents rutes, però res de res. Després de deliberar durant un temps decidim quedar-nos una nit i comprar un bitllet de seient per el dia següent. Que li farem. Serà dur per que són 20h de viatge asseguts i amb xinesos al voltant però és la millor solució. Així que em torno a posar a la cua i sorpresa...ja s'han acabat els bitllets de seient pel dia següent i fins i tot per passat demà. Merda!! Ara si que l'hem cagat!!! Que farem aquí tres dies??
No sabem que fer i estem una mica aixafats però no ens queda una altra opció. Potser anar a Guilin, un poble molt maco que està a unes 10 hores en tren? No sé...Vaig a preguntar. Ja estic a la cua una altra vegada. Els xinesos com sempre s'intenten colar i quan els dius, “ei, a la cua”, fan el típic somriure xinés, jeje. Ja em toca, pregunto per últim cop si hi queden bitllets per Beijing avui i,...sí, per art de màgia ara en queden, però “standing”. “Standing”? Això significa dret. Bé, acordem amb la Lailla comprar-los ja que no ens creiem que sigui anar dret durant 20 hores. Impossible!! Segur que en xinés vol dir un altre cosa. Potser que no tens un seient fixe i has de seure al que hi ha buit. Bé, ja ho veurem. Sinó, sempre ens queda l'opció de seure en el vagó restaurant, no?
Com a tot arreu de Xina, i encara més en una estació de tren, hi ha gent per tot arreu. La sensació de gent és més gran aquí que a l'Índia. Anem cap el nostre tren que ja surt en una hora. Preguntem a informació que vol dir realment “standing” en un tren xinés i ens tornen a confirmar que vol dir anar dret. No pot ser, tornem a dir. Segur que ho entenem malament. Com podrien vendre un bitllet per anar dret 20 hores, jeje. Que divertits aquests xinesos...
Ja estem al nostre vagó, bé, a fora per que hi ha cua per entrar. De fet, quasi no podem entrar. Molta gent es queda al costat de la porta. Nosaltres com podem passem cap al mig del vagó i seiem on podem ja que no tenim número de seient assignat.
Poc a poc el vagó es va omplint. Tothom va ocupant el seu lloc. Com ens temíem, hem d'aixecar-nos dels nostres seients per cedir-los als que tenen el seient reservat. Ens aixequem i posem les motxilles on podem. Hi ha més gent com nosaltres: drets. Tothom ens mira com preguntant-se que fan aquests dos “guiris” drets si haurien d'anar el el vagó de lliteres com tots els “guiris”. Lailla i jo ens mirem i ens riem ja que hem descobert el que realment vol dir “standing” i que no volíem creure'ns. Aguantarem 20 hores així?


Ahora si que os explicaré una buena historia. Empezamos. No os penséis que tuvimos problemas cruzando la frontera de Macao hacia China sino que todo fue perfectamente. Ya estamos en China, en el pueblo fronterizo de Zhuhai. Desde aquí es difícil coger un tren o un bus de largo recorrido hacia Beijing así que cogemos un bus hacia Guangzhou, más conocida por nosotros como Cantón y uno de los motores económicos de la China. De hecho, muchas de las fábricas chinas se encuentran por esta área. Desde aquí se puede ir a todas partes.
Una vez en Guangzhou y después de unas 2 horas nos dirigimos directamente a la estación de tren para comprar el billete. Siempre a última hora, eh!! Y claro, algún día tenía que pasar. Nos dicen que para hoy no hay ningún billete hacia Beijing. Ni sentado ni en coche-cama. Para mañana si que hay algo, quedan billetes de asiento. Vaya, qué pena, no nos queremos quedar ni una noche aquí puesto que no hay demasiado que hacer y también quería llegar al día siguiente a Beijing para ver la final de la “Champions” con mis amigos.
Preguntamos otra vez para llegar a Beijing por diferentes rutas, pero nada de nada. Tras deliberar durante un tiempo decidimos quedarnos una noche y comprar un billete de asiento para el día siguiente. Que le vamos a hacer. Será duro por que son 20h de viaje sentados y con chinos alrededor pero es la mejor solución. Así que me vuelvo a poner en la cola y sorpresa...ya se han acabado los billetes de asiento para el día siguiente e incluso para pasado mañana. Mierda!! Ahora si que la hemos cagado!!! Que haremos aquí tres días??
No sabemos que hacer y estamos algo chafados pero no nos queda otra opción. Quizás ir a Guilin, un pueblo muy bonito que está a unas 10 horas en tren? No sé...Voy a preguntar. Ya estoy en la cola otra vez. Los chinos como siempre se intentan colar y cuando les dices, “ei, a la cola”, hacen la típica sonrisa china, jeje. Ya me toca, pregunto por última vez si quedan billetes para Beijing hoy y,...sí, por arte de magia ahora quedan, pero “standing”. “Standing”? Esto significa de pie. Bueno, acordamos con Lailla comprarlos puesto que no nos creemos que sea ir de pie durante 20 horas. Imposible!! Seguro que en chino quiere decir otro cosa. Quizás que no tienes un asiento fijo y tienes que sentarte en el que hay vacío. Bueno, ya lo veremos. Sino, siempre nos queda la opción de sentarnos en el vagón restaurante, no?
Como en toda China, y todavía más en una estación de tren, hay gente por todas partes. La sensación de gente es más grande aquí que en la India. Vamos hacia nuestro tren que ya sale en una hora. Preguntamos a información que quiere decir realmente “standing” en un tren chino y nos vuelven a confirmar que quiere decir ir de pie. No puede ser, volvemos a decir. Seguro que lo entendemos mal. Cómo podrían vender un billete para ir de pie 20 horas, jeje. Que divertidos estos chinos...
Ya estamos en nuestro vagón, bueno, fuera por que hay cola para entrar. De hecho, casi no podemos entrar. Mucha gente se queda junto a la puerta. Nosotros cómo podemos pasamos hacia el medio del vagón y nos sentamos dónde podemos ya que no tenemos número de asiento asignado.
Poco a poco el vagón se va llenando. Todo el mundo va ocupando su lugar. Como nos temíamos, tenemos que levantarnos de nuestros asientos para cederlos a los que tienen el asiento reservado. Nos levantamos y ponemos las mochilas dónde podemos. Hay más gente como nosotros: de pie. Todo el mundo nos mira como preguntándose que hacen estos dos “guiris” de pie si tendrían que ir en el vagón de literas como todos los “guiris”. Lailla y yo nos miramos y nos reímos puesto que hemos descubierto lo que realmente quiere decir “standing” y que no queríamos creernos. Aguantaremos 20 horas así?

Miki Chang

Cap comentari:

Publica un comentari a l'entrada