Ara estic....

6.11.12

Congrés del partit comunista/ Congreso del partido comunista

Exactament en dues setmanes a partir d’avui a aquesta hora estarem a l’aeroport per agafar el nostre avió cap a Birmània. Llàstima que en aquesta setmana han començat a baixar les temperatures. Sense anar més lluny, dissabte passat va nevar i el govern ha donat permís per encendre la calefacció abans d’hora. No l’esperàvem fins el 15 de novembre. Què bé! Es veu que si preveuen que la temperatura estarà més baixa de 5 graus durant cinc dies consecutius estan obligats a permetre la calefacció central. S’agraeix arribar a casa i trobar-la calenteta.
Ja queda poc i ja comencem amb els acomiadaments. Ahir va tocar el torn a la nostra profe de xinès. No perquè li hem dit que no vingui més sinó perquè se’n torna al seu poble uns quants mesos per estudiar. Per altra banda, el pròxim dissabte celebrem una mini festa a casa per reunir als amics que hem fet a Beijing i dir fins la pròxima. Ara em començo a donar compte que realment marxem i, la veritat, em dóna una mica de pena. M’ha passat volant.
Aquesta setmana també, concretament el dijous, comença el congrés del partit comunista xinès. Es celebra a Beijing i es nota. Mai havia vista tanta policia per la ciutat. Inclús el internet va més lent ja que l’estan controlant encara més profundament. En aquest congrés han d’escollir el nou president de Xina i el seu equip que governarà els pròxims 10 anys. Clar, la gent del carrer no pot votar. La decisió de qui serà escollit ja està presa fa uns quants mesos. I pensar que nosaltres tenim aquest dret, el dret de votar, i no el fem servir!
Una altra cosa. Estem de sort ja que la Lailla ja ha rebut el seu nou passaport francès i ara ja por anar a sol·licitar el visat per Birmània. Menys mal, un problema menys. Nosaltres seguim, poc a poc, canviant iuans a dòlars. També estem pensant que farem amb les nostres pertinences un cop iniciat el viatge ja que no ho podem carregar tot amb nosaltres. Segurament ho deixarem a casa del Breo i ell ens ho enviarà a Shanghai. Parlant del Breo, avui és el primer cap de setmana en molt de temps que no hem tingut gent a casa ja que el nostre company ja s’ha emancipat. Quina tranquil·litat! (de bon rotllo Brioche!)
A la piscina tot va bé. Són moltes hores amb nens però es poden suportar, sobretot quan arriba el dia del sou. Em quedo a menjar al menjador de l’escola i tots els nens em saluden. Miki per aquí i profe per allà. Sóc famós, jeje. L’altre dia, mentre em canviava, em va fer gracia ja que alguns nens xinesos es riuen de mi perquè tinc pèl al pit, i mira que jo no sóc molt pelut. Clar, com la majoria dels asiàtics, no en tenen quasi enlloc. Algun dia sabran que “el hombre y el oso, cuanto más pelo más hermoso”, je.

Exactamente en dos semanas a partir de hoy a esta hora estaremos en el aeropuerto para coger nuestro avión hacia Birmania. Lástima que en esta semana han empezado a bajar las temperaturas. Sin ir más lejos, el pasado sábado nevó y el gobierno ha dado permiso para encender la calefacción antes de tiempo. No la esperábamos hasta el 15 de noviembre. ¡Qué bien! Se ve que si prevén que la temperatura estará más baja de 5 grados durante cinco días consecutivos están obligados a permitir la calefacción central. Se agradece llegar a casa y encontrarla calentita.
Ya queda poco y ya empezamos con las despedidas. Ayer tocó el turno a nuestra profe de chino. No porque le hemos dicho que no venga más sino porque se vuelve a su pueblo unos cuantos meses para estudiar. Por otra parte, el próximo sábado celebramos una mini fiesta en casa para reunir a los amigos que hemos hecho en Beijing y decir hasta la próxima. Ahora me empiezo a dar cuenta que realmente nos vamos y, la verdad, me da un poco de pena. Me ha pasado volando.
Esta semana también, concretamente el jueves, comienza el congreso del partido comunista chino. Se celebra en Beijing y se nota. Nunca había visto tanta policía por la ciudad. Incluso el internet va más lento ya que lo están controlando aún más profundamente. En este congreso deben escoger el nuevo presidente de China y su equipo que gobernará los próximos 10 años. Claro, la gente de la calle no puede votar. La decisión de quién será elegido ya está tomada hace unos meses. ¡Y pensar que nosotros tenemos ese derecho, el derecho de votar, y no lo usamos!
Otra cosa. Estamos de suerte ya que Lailla ya ha recibido su nuevo pasaporte francés y ahora ya puede ir a solicitar el visado para Birmania. Menos mal, un problema menos. Nosotros seguimos, poco a poco, cambiando yuanes a dólares. También estamos pensando que haremos con nuestras pertenencias una vez iniciado el viaje ya que no podemos cargar todo con nosotros. Seguramente lo dejaremos en casa de Breo y él nos lo enviará a Shanghai. Hablando del Breo, hoy es el primer fin de semana en mucho tiempo que no hemos tenido gente en casa ya que nuestro compañero ya se ha emancipado. ¡Qué tranquilidad! (¡De buen rollo Brioche!)
En la piscina todo va bien. Son muchas horas con niños pero se pueden soportar, sobre todo cuando llega el día del sueldo. Me quedo a comer en el comedor de la escuela y todos los niños me saludan. Miki por aquí y profe por allí. Soy famoso, jeje. El otro día, mientras me cambiaba, me hizo gracia ya que algunos niños chinos se ríen de mí porque tengo pelo en el pecho, y mira que yo no soy muy peludo. Claro, como la mayoría de los asiáticos, no tienen pelo en casi ninguna parte. Algún día sabrán que "el hombre y el oso, cuanto más pelo más hermoso",je.

Miki Chang

Cap comentari:

Publica un comentari a l'entrada